Home » Stories » A month without Instagram

A month without Instagram

What is the effect on you?


We live in an attention economy. The internet has paved the way for us to connect with the entire world. But the entire world is also looking for a connection with us. More than ever before, we are overwhelmed every day with numerous impressions that lead to TENS OF THOUSANDS of options per day. We get tired of it. Over-stimulated. Exhausted.

What wrecked me
I don’t beat around the bush: that’s how I feel/felt too. I was done being accessible all the time. Not to friends and family – no way – but to all ads such as the umpteenth coach who can help me reach “6 figures a month” in three months’ time. Just a little scrolling: so innocent, is what I thought. But when I opened Instagram, I only drowned more in the hollowness, the emptiness, the “LONELINESS OF THE CONNECTION”. That sounds wonderfully contradictory. I became entangled in the insincerity of the medium but couldn’t clearly see that this world was just an illusion. I was done with it; (a) I couldn’t stand that cry for attention anymore, and (b) I couldn’t stand the “hey look at me now’s” that showed anything but their real life. It had to change. And very abruptly – despite the fact that I had been playing with the idea for weeks thanks to Jaron Lanier’s book, among other things – I pulled the plug on Instagram.

It’s not that hard, though. A long press on the icon and one drag to the trash can. It was gone. With that the noise of the busy crowd whizzed along. Finally. Rest.

Hate-love relationship
The people who know me, know that I pretty much have a hate love relationship with social media in general. I’m not an advocate of it and therefore I often say that you can also build a business without social media. But … of course it has its advantages, as long as you deal with it wisely and mindfully. But I couldn’t do that anymore. Instagram had a reasonable spell on me. A bit like Frodo. Anyway… the ring was finally in Mount Doom.

And then the withdrawal symptoms started…

Withdrawal symptom #1: the trigger finger
My finger moved fully automatically to that empty spot on my phone every time. I deliberately didn’t put another app in that place, just to experience what it did to me. To be perfectly honest, I think that finger movement lasted for at least a week. That’s how my brain was programmed.

Withdrawal symptom #2: FOMO
Yeah, and of course I couldn’t get out of it: FOMO (Fear Of Missing Out). Now that I was no longer in the Instagram realm, it was difficult to keep track of that one friend of that cousin’s friend of mine. Pooh, how hard it was for me. I missed everyone’s holiday photos. I just didn’t know what the world was doing anymore, DRA-MA!

Withdrawal symptom #3: Urge to share
A withdrawal symptom that I didn’t expect, was actually the urge to share. In my opinion I was not very prominent at Instagram and what I shared with my followers was not much. But oddly enough, I regularly suffered from the fact that I wanted to share something on Instagram more than once a day. Until I remembered again that our relationship was broken. Of course I tried to realize exactly what I wanted to share. You can already feel it coming: only the beautiful things of course. I was on holiday. I mean HELLO beautiful Croatia, beautiful brides, boat trip, vineyards, azure sea, Great Wall. No, none of this went online. All that was lost for you.

After the biggest scare…
That was about after more than two weeks – yes, that’s how long it took. The automatic hand movement stopped automatically. Okay, maybe I was trying to fill up my free time by checking my inbox more often and reading the news for a change, but let’s not be too pessimistic: I was making improvements. I noticed serious FREEDOM and SPACE in my life. No more wandering around on timelines, wasting fifteen minutes of my day comparing myself to others – I had already severely reduced my usage** – and losing time on this platform. Finally, I didn’t feel the urge to share anymore. What a relief, really. I can’t describe it.

What I realized
Instead, I used that free time to look at my husband once in a while. To start another conversation with him or to pull his phone out of his hand for that conversation. Real connection.

Of course I didn’t miss any important things. I was present at the important things! The weddings this summer. And if not, I would get a picture sent to me. And so I sent the Insta-perfect pictures over Whatsapp to the people who were REALLY interested. Strangely enough that felt a lot lighter. As if you have a lot less friends to maintain.

The month had finished
By the time I got back from the holidays, my month was already long over. And I reluctantly opened the Playstore and downloaded the app. The main reason for it actually was because I put an ad in the GRAMMIE #2 (a Dutch magazine) and I wanted to know if it had paid off. Maybe DM’s were waiting for me. You never know, right? I scrolled through my timeline and watched some stories. With a big sigh I quickly closed the app again. As if I had expected that something would have changed after a month. The reality was: on the app nothing changed, but my attitude towards Instagram had.

My behavior now
We’ve been over two weeks now and I already feel that Instagram is beckoning me. The app is back on my phone, it’s physically present, so it’s harder to resist. But, once I open it, I don’t really know what to do with it. I’ve already unfollowed a lot of people that didn’t gave me any joy or inspiration – it’s a bit Marie Kondo yeah – and I mainly watch stories from certain people. Then I close it – usually. After, I’m a little more familiar with what’s happening in someone’s life. Like many others are. Not that they don’t want to inform me personally anymore, but because society is now structured in this way. That’s the sad thing. “Didn’t you see that on Instagram?” is a very normal question these days. “No! For various reasons. I’m not in your algorit…” Oh never mind. I’d rather not be part of it anymore.

Instagram and me: do we live happily ever after?
But I can’t renounce it because it still gives me something like nice DM conversations. So for now I’ve decided that I want to use the medium as a creative expression of myself, as a medium to share exaggeratedly beautiful photos, and to keep abreast of people who really interest me from time to time. Doing so in as little time as possible per day. Besides that, I hope to be able to ignore it. Our relationship isn’t forever, is it?

I challenge you to detox for a month from your Instagram as well (or Facebook/Linkedin etc., choose a medium)! Experience the difference and come back more mindful or see that you don’t need it and delete your account.

**Very simple to find out: Do you know HOW MUCH TIME you spent on Instagram or another app? Go to your phone settings, open “Battery” and click “Battery Usage”. There you can see for each app how many minutes you have used it.

Een maand zonder Instagram.
Wat doet dat me je?

We leven in een aandachtseconomie. Door het internet is de weg voor ons vrijgemaakt naar connectie met de hele wereld. Maar de hele wereld zoekt ook een connectie met ons. Meer dan ooit worden we iedere dag overstelpt met tal van indrukken die leiden tot TIENDUIZENDEN keuzeopties per dag. Moe raken we ervan. Overprikkeld. Uitgeput.

Wat mij de nek omdraaide
Ik wind er geen doekjes om: zo voel(de) ik mijzelf ook. Schijtbeu was ik het om continu maar bereikbaar te zijn. Niet voor vrienden en familie – nee joh – maar voor alle reclames zoals de zoveelste coach die me via haar techniek in drie maanden tijd naar “6 figures a month” zou helpen. Onschuldig tijdverdrijf dacht ik dat het was: een beetje scrollen. Maar als ik Instagram opende verzonk ik alleen nog maar meer in de verlorenheid, de leegte, de “EENZAAMHEID VAN DE CONNECTIE”. Heerlijk tegenstrijdig klinkt dat. Ik raakte verstrikt in de onoprechtheid maar kon niet meer helder inzien dat die wereld ook maar schijn is. Ik was er klaar mee! A. ik kon niet meer tegen die schreeuw om aandacht, en B. ik kon niet meer tegen “de hey kijk mij nou’s” die allesbehalve hun echte leven lieten zien. Het moest anders. En heel abrupt – ondanks dat ik al weken met het idee speelde o.a. dankzij het boek van Jaron Lanier – trok ik de stekker uit Instagram.

Het is niet zo moeilijk hoor. Een lange druk op het icoontje en één sleep naar de vuilnisbak. Weg was ie. Daarmee suisde het geruis van de drukke menigte mee. Eindelijk. Rust.

Haat-liefde verhouding
De mensen die mij kennen, weten dat ik een ontzettende haat-liefde verhouding heb met social media in het algemeen. Ik ben er geen voorstander van en uit dan ook regelmatig dat je ook een business zonder social media kan bouwen. Maar… het heeft natuurlijk zo zijn voordelen, zo lang je er verstandig en mindful mee omgaat. Maar dat kon ik niet meer. Instagram had mij redelijk in de ban. Een beetje a la Frodo. Maar goed… de ring lag eindelijk in Mount Doom.

En toen begonnen de afkickverschijnselen…

Afkickverschijnsel #1: de trigger finger
Mijn vinger ging volledig automatisch elke keer naar die lege plek op mijn telefoon. Ik had expres geen andere app op die plek gezet, gewoonweg om puur te kunnen ervaren wat het met me deed. Als ik heel eerlijk ben, denk ik dat ik die vingerbeweging zeker een week lang heb gemaakt. Zo geprogrammeerd in mijn hersenen zat deze verslaving – dat lijkt me de beste benaming.

Afkickverschijnsel #2: FOMO
Tja, en natuurlijk kon ik er niet onderuit: FOMO (Fear Of Missing Out). Nu ik me niet meer in het Instagram-koninkrijk (Instagram realm) bevond, was het moeilijk om op de hoogte te blijven van die ene vriendin van die neef van die vriend van mij. Poeh, wat had ik het zwaar daarom. Ik miste nu toch wel iedereens vakantiefoto’s. Ik wist gewoon niet meer waar de wereld mee bezig was, DRA-MA!

Afkickverschijnsel #3: Drang om te delen
Een afkickverschijnsel die ik niet had verwacht was eigenlijk toch wel de drang om te delen. Naar mijn idee was ik niet heel prominent aanwezig op Instagram en viel het best mee wat ik met mijn followers deelde. Maar gek genoeg had ik regelmatig MEERDERE keren per dag last van het feit dat ik iets op Instagram wilde delen. Tot ik zelf weer besefte dat onze relatie was verbroken. Uiteraard probeerde ik me dan ook te realiseren wát ik precies wilde delen. Je voelt hem al aankomen: enkel de mooie dingen natuurlijk. Ik was op vakantie. Ik bedoel HELLO mooi Kroatië, mooie bruidjes, boottocht, wijngaarden, azuurblauwe zee, Chinese muur. Nee, niets van dit alles ging online. Dat ging allemaal voor jullie verloren.

Toen ik over de grootste schrik heen was…
Dat was ongeveer na ruim twee weken – ja, zo lang duurde dat ja. Die automatische handbeweging hield vanzelf op. Oké, wellicht probeerde ik de vrije tijd wat op te vullen door extra vaak mijn inbox te checken en voor de verandering eens het nieuws te lezen, maar laten we niet te pessimistisch zijn: ik ging erop vooruit. Ik merkte serieus VRIJHEID en RUIMTE in mijn leven. Niet meer ronddwalen op tijdlijnen, vijftien minuten van mijn dag verspillen met mezelf vergelijken met anderen – ik was al zwaar geminderd in gebruik** – en de tijd te verliezen op dit platform. Ik kon loslaten dat ik niets meer hoefde te delen. Wat een opluchting, echt. Ik kan het niet omschrijven.

Wat ik me realiseerde
In plaats daarvan kon ik die tijd gebruiken om mijn man af en toe eens aan te kijken. Een extra gesprek met hem aan te knopen of zijn telefoon uit zijn hand te trekken voor dat gesprek. Echte connectie.

Natuurlijk miste ik geen belangrijke dingen. Ik was namelijk aanwezig op de belangrijke dingen! De bruiloften deze zomer. En anders kreeg ik wel een foto toegestuurd. En zo stuurde ik weer de insta-perfect pictures over Whatsapp naar de mensen die het ECHT iets interesseerde. Dat voelde gek genoeg een stuk lichter. Alsof je een hoop minder vrienden te onderhouden hebt.

De maand was voorbij
Toen ik terugkwam van de vakantie, was mijn maand al ruim voorbij. En met heel veel tegenzin opende ik de Playstore en downloadde ik de app. De voornaamste reden was eigenlijk omdat ik een advertentie in de GRAMMIE #2 had gezet en ik wilde weten of het iets had opgebracht. Misschien had ik wel DM’s. You never know, right? Ik scrolde wat door mijn tijdlijn en bekeek wat stories. Met een grote zucht klikte ik gauw de app weer weg. Alsof ik verwacht had dat er iets veranderd zou zijn na een maand. De realiteit was: op de app niet nee, maar mijn houding jegens Instagram wel degelijk.

Mijn gedrag nu
We zijn nu ruim twee weken verder en ik voel nu alweer dat Instagram naar me lonkt. De app staat weer op mijn telefoon, het is fysiek aanwezig, dus het is moeilijker om te weerstaan. Maar als ik hem dan eenmaal open weet ik eigenlijk niet wat ik ermee moet. Ik heb al een hoop mensen ontvolgd waarvan ik vond dat ze geen vreugde of inspiratie gaven – een beetje Marie Kondo is het wel – en ik kijk vooral stories van bepaalde mensen. Daarna klik ik het weg – meestal. Ik ben weer iets meer op de hoogte van wat er gebeurt in iemands leven. Zoals tig anderen. Niet dat ze mij niet meer persoonlijk op de hoogte willen stellen, maar omdat de maatschappij nu inmiddels zo is ingericht. Dat is het jammere. “Heb je dat niet op Instagram gezien?” is een heel normale vraag tegenwoordig. “Nee! Om diverse redenen. Ik zit niet in je algorit…” ach laat ook maar. Ik wil er liever niet meer aan meedoen.

Instagram en ik: leven we lang en gelukkig?
Maar ik kan er geen afstand van doen want het levert me toch iets op zoals leuke app-gesprekken. Dus voor nu heb ik besloten dat ik het medium wil gebruiken als creatieve expressie van mijzelf, als een medium om overdreven mooie foto’s te delen, en om af en toe op de hoogte te blijven van mensen die mij echt interesseren. En dat in zo min mogelijk tijd per dag. Voor de rest hoop ik het links te kunnen laten liggen. Onze relatie is niet voor lange tijd, toch?

Ik daag je uit om ook een maand te detoxen van je Instagram (of Facebook of Linkedin, kies een medium)! Ervaar het verschil en kom meer mindful terug, of zie in dat je het niet nodig hebt en delete je account.

**Heel simpel te achterhalen: Weten HOEVEEL TIJD jij op Instagram of een ander social media-kanaal besteedt? Ga naar je telefooninstellingen (dat tandwieltje), open “Battery” en klik op “Battery Usage”. Daar kun je per app zien hoeveel minuten je het gebruikt hebt.

1 thought on “A month without Instagram”

  1. Great to read this!
    Recently I quit all (anti-) social platforms. But I admit (and advice to): ease out instead of going cold turkey. The first weeks (2 to 3) feel funny. Now I am used to it and I feel more happy and have more spare time.

    Since we did the topic ‘Fake News’ last month at my new work, I really can’t bear the concern Facebook nor Google anymore. Their business model is to divide people and spread fake news (or meanings/video’s/blogs, etc.). Not to mention their 24h spying on people in their own homes and other precious places – over unknowing and ignorant people. And what to think about the enormous power they gain with that? If a succesfull platform is growing, they simply buy (or steal!) it and they will follow you anyway.

    Luckily their are some great, great alternatives who do the same or better – what to think about Ecosia for Google, that plants trees instead of following? Or the Brave browser, that blocks spying ads that makes the web faster, using less battery/energy and Signal or Telegram as WhatsApp substitute :).

Leave a Reply

Your email address will not be published.