Home » Stories » Daisy in Canada (2) – het tijdelijke appartement

Daisy in Canada (2) – het tijdelijke appartement

Na 1000 jaar file op de Gardener, de snelweg naar Toronto die je beter de kruipweg kan noemen, waren we aangekomen bij ons tijdelijke appartement. Ik moest het toegeven, de Gardener reed dwars door de stad heen, langs alle hoge gebouwen, wat het een indrukwekkende aanrijdroute maakte. Maar het muffige appartement waar we afgezet werden, deed me die sprankel van vreugde al gauw vergeten. 

Geïrriteerd keek ik om me heen. Waarom had alles een crème kleur? Alsof de vorige eigenaar zijn stront over de wc en het bad had gewreven en dacht, ‘Zo, stukken beter.’ Mijn aandacht werd daarna getrokken door de rookpluimen die langs het raam vlogen. Waar kwam dat vandaan? Wat voor gassen werden hier de lucht in geblazen? Ik zou het mijn ouders kunnen vragen, maar die zaten allebei verzonken op hun telefoon op de bank in de woonkamer. Een bruine bank uiteraard. Zo’n vieze leren. Met een ruk draaide ik mezelf om en liep naar mijn kamer. Ik zocht het slot van de deur en… vond er geen. Are you kidding me? Voordat ik helemaal doorsloeg van irritatie, bedacht ik me dat er in ieder geval één ding was wat me thuis liet voelen; wifi. Ik pakte mijn telefoon uit mijn kontzak en zag toen dat de batterij bijna op was. Vlug griste ik mijn oplader uit mijn koffer en plugde die in mijn telefoon, maar toen ik de stekker aan het stroom wilde leggen, ontplofte ik bijna.

Waarom had Canada andere stopcontacten dan Nederland? 

“Pap!” schreeuwde ik.

“Ja, schat?” klonk het door de muur.

“Mijn stekker past niet!”

Niet veel later hoorde ik een klop op de deur. “Binnen!” riep ik. Mijn vader reikte me iets aan, “Hier. Deze moet je er tussen doen.”

“Waarom heeft niemand mij dit verteld?”

Pap lachte vaagjes, “Het is nu opgelost, toch?”

Hij sloot de deur en ik rende naar het stopcontact. Toen ik eindelijk connected was met de wifi, stroomden de appjes binnen. Er was voor mij geen twijfel over mogelijk op wie ik het eerste zou antwoorden.

Amber, het is hier vreselijk. Het is zo koud en het is freaking April! Serieus, er ligt gewoon sneeuw. 

Ik wou dat je hier was. 

Nee, ik wou dat ik in Nederland was!

Ik staarde naar mijn woorden en voelde tranen in mij opwellen. Een heel jaar in Toronto? Hoe ging ik dat volhouden?

Amber was online. Ze begon te typen.

Sneeuw? Lol! Ik zit in mijn jurkje buiten. Met blote benen.

Ik mis je, girl!

Ik zou ook willen dat je hier was. 

Ik appte nog wat heen en weer met Amber en vertelde haar over alles wat er gebeurd was nadat we het vliegveld hadden verlaten. Mijn eerste indruk van de stad, het appartement, de stopcontacten. Daarna draaide ik me op mijn zij en voelde mijn oogleden zwaar worden. De jetlag hakte erin. 

Wordt vervolgd.

Leave a Reply

Your email address will not be published.