Home » Stories » Daisy in Canada (3) – btw niet inbegrepen?

Daisy in Canada (3) – btw niet inbegrepen?

Op de tast zocht ik mijn telefoon om te kijken hoe laat het was. 

5 uur?

Ik had zeker 10 uur geslapen maar zo ervaarde ik het niet. Mijn lichaam voelde zwaar aan en mijn ogen brandden. Desondanks was ik klaar wakker en wilde ik niet langer blijven liggen. Ik klom uit bed en liep naar het raam. Met verbazing keek ik naar de duizenden lichtjes op de gebouwen en de straten die het pikkedonker oplichtten. Het appartement bevond zich tien hoog, bij lange na niet zo hoog als de meeste gebouwen om ons heen, maar hoog genoeg om een redelijk spectaculair uitzicht te hebben. Althans, voor iemand uit een Brabants dorpje zoals ik. Ik nam het even in me op. Dit was best wel gaaf. Toen pakte ik vlug mijn telefoon en maakte een foto om die naar Amber te appen.

Amber:
Wow! 

Ik stuurde terug:
Hoezo ben jij wakker?

Amber:
Eh, omdat ik op school zit?

Het tijdsverschil… Natuurlijk. 

Amber:
De Leeuw s weer lekkr op dreef. Ranting over politiek.

Ik:
Enjoy!

Amber:
Maatschappij leer is niet utzelfde zondr jou.

Ik vroeg me altijd af hoe mensen nog steeds typo’s konden maken met autocorrect op hun telefoons. Toegegeven, ik vond taal leuk en daarom viel het me misschien extra op, maar toch; hoe moeilijk was het nog met deze technologie? Omdat het licht van mijn telefoon in het donker een naar effect op mijn ogen had, knipte ik de lamp aan. Een beetje slaap had me geholpen om wat boosheid te vergeten. Ik kon zowaar één ding waarderen aan deze kamer; mijn tweepersoons bed. 

Een klop op de deur liet me opschrikken. ‘Ben je ook al wakker?’

Het was mijn moeder.

‘Ja.’

‘Wil je mee uitzoeken wat we deze week gaan doen?’

Ik haalde mijn schouders op—niet dat mijn moeder dat kon zien. Deze week waren mijn ouders nog vrij zodat we konden “acclimatiseren”, aldus mijn ma. Whatever, een week vakantie klinkt altijd goed in mijn oren. Ik trok een groene trui met “awesome” erop aan en opende de deur naar de woonkamer. Wat ik daar zag was gewoon zielig.
‘Geef mij die iPad maar,’ zei ik terwijl ik naar mijn vader liep en de iPad verlostte van mijn vader’s geklungel. 

‘Laten we beginnen met ontbijt vandaag,’ zei mijn moeder opgewonden. Ze zette zich af in de schommelstoel en wiebelde heen en weer, haar benen in de lucht.
Dus… Niet té enthousiast, ma.

**

Het was Bonjour Brioche geworden, een klein ontbijt slash lunchtentje in het oostelijke deel van de stad. Ons appartement is in de West End dus we hadden een Uber besteld, of nou ja, ik had de app op de telefoon van mijn ouders moeten installeren en de juiste handelingen verricht waardoor we nu door de stad “kropen”. Blijkbaar delen trams in Toronto de weg met auto’s, wat betekent dat je al gauw vastzit achter een tram die om de haveklap stopt om mensen in en uit te laten. De inefficentie. Je zou denken dat een nieuwer land als Canada wel wat geleerd zou hebben van het openbaar vervoer in Europa—een aparte baan voor de tram bijvoorbeeld. Terwijl ik bezig was met een mega geïrriteerde zucht te maken, schrok ik toen de Uber opeens rechtsaf sloeg. Door rood! Mijn vader merkte het op, ‘Dat mag hier. Als je maar eerst stopt voordat je afslaat.’

‘Serieus?’ vroeg ik.

Mijn vader knikte bevestigend, ‘Ik snap niet dat we die regel in Nederland niet hebben. We staan zo vaak onnodig te wachten voor een rood stoplicht als je rechtsaf wil slaan.’

‘Apart,’ is alles wat ik verder zei. Sowieso vielen me een aantal dingen op in het verkeer. Toen we bij aankomst over de snelweg reden, haalden auto’s ons van alle kanten in. Ik had net mijn theorie gehaald in Nederland dus ik wist zeker dat dat daar niet mocht. Mijn vader had gezegd dat het in Canada ook niet mocht maar dat mensen zich daar niet zoveel van aantrokken.
Wat me nog meer opviel is dat stoplichten ná het kruispunt staan. In mijn optiek een veel betere plek. Zo hoef je in ieder geval niet half je nek te breken om te zien of het groen is. Verder toeteren ze hier ook een hoop. Alsof er nog niet genoeg lawaai is van alle sirenes en auto’s met belachelijke knalpijpen. 

‘Wauw,’ zei mijn moeder toen we over een brug reden. The river Don Valley, stond op een bordje. Ik zag geen rivier maar wel een hele hoop kale bomen in een vallei onder ons en een autosnelweg met file. Het zag er imposant uit.

Niet veel later stopte de Uber voor onze bestemming. 

‘Nou hoef ik dus niet te betalen?’ vroeg mijn moeder.

‘Nee mam. Je hebt toch al betaald? Waarom heb je anders je credit card gegevens ingevoerd? En je zag toch de prijs voordat je boekte?’

‘Oh ja. Apart hoor.’ Ze draaide zich naar de chaffeur, ‘Thank you very much.’

Ik stapte uit en keek om me heen. In Nederland zag je toch nooit kabels boven de grond? Ik dacht aan de grote palen met kabels langs de snelweg en die over weilanden liepen, maar dat was heel anders dan de houten heipalen boven de grond hier. 

‘Wat is dat?’ Ik wees ze aan.
‘Electriciteitskabels, internetkabels,’ antwoorde mijn vader. Mijn vader had zich echt goed ingelezen over Canada. Hij wist zoveel.

‘Waarom liggen die niet onder de grond? Nu lijkt het net alsof we in Indonesië zijn ofzo.’

Mijn vader haalde zijn schouders op. “Zo doen ze dat hier nou eenmaal.”

**

‘Here’s some water,’ de medewerker van Bonjour Brioche zette wat glazen op tafel. ‘Are you ready to order?’

Ik bestelde de French Toast en mijn ouders een Benny, wat een Egg Benedict was. Toen het eten kwam, zette ik meteen mijn tanden erin. Misschien was het omdat ik zo’n honger had, maar halleluja, wat was die French Toast lekker. Nadat ik het laatste hapje naar binnen had gewerkt, leunde ik volledig content achterover. Bonjour Brioche was maar een klein tentje, met vijf tafeltjes en een balie waar je brood kon afhalen. Het was knus. Het deed me een beetje aan Europa denken en dat was niet makkelijk in Toronto. Alles deed heel Amerikaans aan, de straatborden, de auto’s van formaat zeeschuit, drive-throughs, fast food ketens op iedere hoek van de straat… 

Mijn ouders vroegen om af te rekenen.

‘Het water staat niet op de bon,’ merkte mijn moeder op. ‘Excuse me, you forgot the water,’ wees ze de ober terecht.

‘That’s courtesy, Madam. You’ll never find a place in Toronto where you have to pay for tap water.’

‘Daar kan Nederland nog iets van leren,’ zei mijn moeder. ‘Wat is dit dan?’

‘Dat is btw, schat,’ legde pa uit.

‘Oh ja, dat zit er niet bij inbegrepen hier hè,’ verifeerde ze. Mijn vader schudde zijn hoofd. 

‘Would you like to pay with card or cash?’ vroeg de ober.

‘Card.’ Mijn vader pakte twijfelend het pinapparaat aan, ‘Can you make it $75?’

De ober hakkelde een beetje, “But this is the price.”

‘I like to give a tip,’ verklaarde pa.

De ober keek opgelucht, ‘You can add it on the machine’

‘Can you show me?’ vroeg hij aan hem. Samen rommelde ze wat met het pinapparaat. Enthousiast riep pa opeens, ‘Goh! Wat handig zeg. Je kunt hier gewoon een percentage kiezen.’

Dat was inderdaad handing. Geen schaamrood op je kaken voor het bedrag wat je voorstelde. Geen druk om bij het trekken van het pinapparaat meteen te moeten bedenken wat je aan fooi wil geven. 

‘Hoeveel fooi is normaal hier?’ vroeg mijn moeder.

‘15% is toch wel gewenst,’ antwoorde papa.

‘Wat?’ riep ik met verbazing. ‘15%? Krijgen ze niet genoeg betaald ofzo?’ 

‘Meestal krijgen ze minimum loon. De fooi is erg welkom,’ zei pa.

‘En wat als je geen fooi geeft?’

‘Dat is niet zo netjes.’

‘Wat een karig systeem,’ keurde ik het af. ‘Hun baas is te gierig om genoeg te betalen, dus moet de klant het maar oplossen. Lekker makkelijk.’

‘Zo kun je het ook zien,’ zei mijn moeder.

‘Is toch zo?’ Ik griste de bon van tafel. ‘Kijk nou, je betaalt bijna de helft meer met de btw die er nog bovenop komt en dan moet je ook nog vríjwillíg fooi betalen. Ja, dat zijn tegenstrijdige worden samen. ‘t Is idioot!’

Mijn vader zuchtte en keek me aan, ‘Daisy, je gaat nog wel meer dingen tegenkomen die anders werken dan in Nederland. Alleen omdat ze anders zijn betekent het nog niet dat het verkeerd is. Onthoud dat.’

‘Ja ja,’ wuivde ik mijn vader’s opmerking weg.

Uiteindelijk vogelden mijn ouders uit hoe absurd veel fooi ze wilden geven en vertrokken we. Wederom met de Uber, terug naar het appartement.

Leave a Reply

Your email address will not be published.