Home » Stories » Daisy in Canada (4) – sightseeing

Daisy in Canada (4) – sightseeing

Het bureaucratisch systeem in Canada is om te janken. Je zou denken dat het in Nederland al log en sloom is, nou daar kunnen ze in Toronto tegenop. Nagenoeg niks is online te regelen. Dus hadden mijn ouders me met tegenzin meegesleept naar het volgende wacht-fiasco. De zorgverzekering moest in-person aangevraagd worden.

‘Waarom moet ik mee? Ik had net zo goed kunnen Netflixen,’ vroeg ik om een verklaring.

‘Omdat het goed voor je is om te zien hoe dingen hier werken,’ gaf papa antwoord.

‘Waarom? Ik woon zometeen gewoon weer in Nederland.’

‘Je weet maar nooit of je in de toekomst in het buitenland wil studeren.’

‘Wil ik niet.’

‘Dat weet je niet.’

Mijn moeder mengde zich ertussen, ‘Misschien blijven we hier wel langer dan een jaar. Je wil toch weten waar je moet zijn om dingen te regelen. Wie zelfstandig is, regelt dingen zelf.’

‘Ik hoop dat je nu liegt,’ zei ik.

Mijn vader glimlachte naar me, ‘Jouw moeder kan niet in de toekomst kijken. Tot nu toe blijven we een jaar.’

Alsof dat me gerust moest stellen. ‘Dat hoop ik maar.’ Ik sloeg mijn armen over mekaar en ging met mijn ogen weer alle beambtes achter de loketjes af. Mijn nieuwe hobby tegenwoordig.

2 uur laten waren we verzekerd met OHIP—zo heette dat. Mijn ouders besloten dat het een goed idee was om dat te vieren door een aantal fietsen te huren en een stadstourtje te doen. Een stad met veel geëmigreerde inwoners betekent ook een hoop mensen met verschillende perspectieven op autorijden. Ik denk dat ik wel tien keer dood had kunnen zijn als mijn vader zich niet een ongeluk had gebeld wanneer de auto’s langs ons raasden. Het was wel duidelijk dat fietsers niet de hoge status hadden zoals in Nederland. 

Na 20 minuten fietsen, gooide mijn vader de fiets aan de kant en opende een boekje. Het zweet gutste van zijn hoofd—hoe kon het ook anders na het omhoog rijden over University Street in z’n dikke winterjas terwijl het opeens 8 graden was met een zonnige lucht. We waren in een karakteristiek stukje Toronto beland; het universiteitsterrein tussen College street and Bloor street. Het stond vol met prachtige architectuur. Voor mij een verademing, want het deed me een beetje denken aan Europa. Pap had echt zijn best gedaan om een aantal attracties af te tikken. Zo fietsten we de rest van de middag naar onder andere Kensington Market en haalden we kaas waar we ons blauw aan betaalden, gingen we door naar het prijzige Yorkville voor een lunch by Oxley, bekeken het kasteel Casa Loma van de buitenkant—wat niet heel impressive is als je uit Europa komt maar wel een fantastische uitkijk over de stad geeft, stopten voor een snack bij Creeds, maakten een foto op het drukke Dundas square, kwamen langs een te cute hondenfonteintje in Berczy Park en eindigden de tocht bij El Kathrin in Distillery District—wat ik één van de hoogtepunten vond. Distillery District is een industrieel uitziend wijkje met een aantal leuke winkeltjes en eettentjes. Terwijl ik onder een heater op het terras zat, keek ik om me heen. Het besef sloeg in als een bom: ik het zowaar naar mijn zin had gehad vandaag—op het wachten in de ochtend na. Het was me opgevallen dat Toronto erg goed is in het schoonhouden van de stad. Er lag maar weinig rotzooi op straat en alles zag er extra mooi uit door de bloemen in de bloembakken. Zelfs in hartje “winter-lente”. Ik weet dat dat geen woord is maar hoewel het lente is, denkt de temperatuur daar anders over.

‘Are you still working on that?’ de ober haalde me uit mijn gedachte. Ze wees naar de restjes taco’s op mijn bord. 

‘Um, no,’ antwoordde ik waarna ze meteen mijn bord weghaalde. Ik keek naar mijn ouders die nog bezig waren met eten. ‘Dat is ook onbeleefd,’ zei ik. 

Mijn vader haalde zijn schouders op, ‘Zal wel zo horen.’

‘Maar jullie zitten nog te eten!’

‘Ze zijn wel snel met de service,’ merkte papa op.

‘De tijd zal leren of het normaal is,’ zei mam.

De tijd leerde dat het zo was; iedere keer dat we ergens uit eten gingen, was de service altijd snel en werd je bord weggehaald zodra je klaar was.Ik zuchtte diep. Oh Canada… Er is toch veel meer verschil met Nederland dan ik dacht.

Leave a Reply

Your email address will not be published.